در بين اصول خط مشيء جنگل ارائه شذده توسط كنفرانس FAO در 1951 موارد زير مطرح شده است. هر كشور بايد بيشترين تعداد مردماش را تغذيه كند از حداكثر منافع موجود حاصل از ارزشهاي حفاظتي، توليدي، و جانبي جنگلهايش استفاده نمايد. اين امر ايجاب ميكند كع محافظت بايد در برابر اسيب يا خرابي توسط انسان صورت بگيرد يا در مواردي از قبيل آتش، حشرات، و بيماريهاي درخت اينكار انجام شود. بنابراين در يك خط مشيء جنگل حالت معيني از تمايل به سمت حفاظت حوزة جنگل از آتش بايد مورد توجه باشد و اين امر به نوبة خودش بايد در يك قانون در يك كشور مطرح گردد. چنين قانونگذاري كه مقداري از آن مؤثر است و مقداري از آن غيرفعال ميباشد در تعدادي از كشورها مطرح است. در جاي كه قانونگذاري غيرفعال است، اين امر معمولاَ براي اين حقيقت رديابي ميشود كه در واقع خط مشيء جنگل در ارتباط با محافظت در مقابل آتش، بطور صحيح تفسير نميشود.لذا بايد تأكيد شود كه اولين كار در برخورد با يك مسئله آتش عبارتاند از فرمولبندي خط مشيء در سطح ملي است و تجربه نشان داده است كه يك بيان معين از خط مشيء براي راهنمايي صحيح ...
دریافت فایل